*** + zawsze podążaniem +  wywiad z poetką

Weronika Stępkowska

Wersja audio

***

postawiono mnie przed lustrem dokonanym

powiedziano: to twoja po dobizna

wyciąg krzesankowy z ciał (nie-)

bieskich świecących cudzym światem

dagerotyp spod ciemnej gwiazdy

camera obscura w której odbija

się czas

zwane podążaniem

tłukłam się smutnym wagonem lustra

jak stąd do tamtąd spóźniony pociąg

stłukłam się w lustrze – ja(źń) absolutna

która nie znaczy czemu i po co

w przedziale starym wiekowym nietzschem

starałam zakryć Zabrz mieć zasłonić

nieznośny ciężar przebrzmiałej ciszą

tej przekroczonej już drugiej strony

gdzie mimo tykań wre mimetyka

mimo( )śród (s)kręty ponawia wniwecz

wszystko co było wnet się wymyka

wszystko co przyjdzie jest zbyt prawdziwe

wywiad z poetką

pytam panią o wpływy

miesięczne okresu

dewaluacji. o odchylenie

głowy do tyłu od normy

(cokolwie

kto znaczy, ja pani to

wetknę). dlaczego pani

krwawi, kiedy stoi na krawędzi

lustra?

Weronika Stępkowska – wyznawczyni reguły 3 F (feminizm, filozofia, feline phantasies), praktykująca gorliwie różne rodzaje rozszczepień – od tych między ciałem a umysłem, przez rozszczepienia języka obcego, jakim stała się dla niej polszczyzna, po romantyczne roz(s)czepienia. Chciałaby kiedyś napisać pracę o formach przejawiania się Białoszewskiego „siulpetu”. Tymczasem pisze (i czasami publikuje) zupełnie inne rzeczy: a to wiersze (można je znaleźć w takim pismach jak: Arterie, Wyspa, Gazeta Musi Się Ukazać, Drobiazgi, Szorty, Nowa Orgia Myśli, Babiniec Literacki oraz w kilku różnych antologiach), a to recenzje bądź eseje (w Arteriach, Śląskiej Strefie Gender i na stronce fejsbukowej Weronicowanie Poezji).