brudne przedwiośnie

Lidia Filip

Wersja audio

miasto wykręca się w sobie

prześwit luty

przedświt

biegnę

brzydkim, koślawym mostem

z którego leciało

cielsko, myśl, telefon

wysnuwało się z dłoni

przez błękitne bariery

przęsła

szczczerbate zęby

patrzy mi w oczy cielę

skorupa, mięso:

psy węszą poniżej

szukają resztek

ja pilnuję jak stróż

przychodzę na wartę

ja jestem 

pod spodem siebie

pocę się pod płaszczem

w kieszeni pół chusteczki 

do nosa 

takiej, za którą już wstyd

miasto wykluwa się w sobie

stara łąka kruków

dusi pisklę

czas na drugą zimę

drugie pół wieczności