BrzoskwinieMaja Cicha
To zawsze były brzoskwinie. Być może tylko w mojej dziecięcej głowie, napędzanej dodatkowo niczym jeszcze nieskażoną wyobraźnią, brzoskwinie miały takie znaczenie. Każdy letni dzień miał dla mnie smak i zapach brzoskwiniowy, zachodzące słońce smakowało nimi, rzęsisty letni deszcz spływał ich sokami, zalewając całe miasteczko kleistą słodyczą. Rosły na drzewie za domem, zawsze magicznie migoczące w blasku sierpniowego słońca. Babcia codziennie rano wysyłała mnie i brata na brzoskwiniową wyprawę, z której, również chyba za sprawą magii, zawsze wracaliśmy z pełnym koszem owoców. Potem babcia całymi dniami brzoskwiniowała, karmiła nas rosołem z brzoskwiń, marchewką z brzoskwiń, brzoskwinią z brzoskwiń i wszystkim, wszystkim z brzoskwiń. W tych aromatach mijało mi dzieciństwo, skoncentrowane tylko na lepiącym się od owoców szczęściu. Osnute mgłą wspomnienia żyją teraz gdzieś na końcu mojej głowy, schowane pod tumanem kurzu i pod całymi kartonami nudnych, dorosłych spraw, które ze złotymi brzoskwiniami z babcinego ogrodu nie mają niczego wspólnego. Ale będą tam zapewne leżeć i dogorywać tak długo, jak długo będzie żyło brzoskwiniowe drzewo z ogródka mojej babci, skryte teraz w cieniu bloków mieszkalnych. Być może to one, a być może tylko okrutny, przemijający wbrew wszystkiemu czas oderwał mnie od tego drzewa i zlizał resztki kapiącego z dziecięcej brody soku. Być może, jeszcze inaczej, to babcia miała obowiązek zabrać wszystkie brzoskwinie ze sobą do grobu. Być może brzoskwinie nigdy nie były tak istotne ani nawet tak smaczne, wcale nie było ich tak wiele, może brzoskwinie w ogóle nigdy nie istniały, a do życia powołały je tylko dziecięce oczęta, składując je potem w odmętach dorosłej pamięci, w kurzu i wilgoci.
Maja Cicha – studentka filologii polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, ma 20 lat. Na Instagramie można ją znaleźć na koncie @cichamaja. Pisze zazwyczaj do szuflady, debiutuje w Składce. Lubi słowa, małe litery i długie zdania. Książką jej życia jest aktualnie Tajemna Historia Donny Tartt.