pokolenie

Bartosz Danisiewicz

Wersja audio

na wiatrach opinii

wypadających z języków naszych ojców

niesie się pieśń pracujących matek

które ulepiły naszą cywilizację

z gliny pierwiastków naszych przodków

rozwadniając ją swoim potem

niesie się nasza pieśń kolorowych ptaków

o których nie słychać w ich historiach

zbudowana na rytmach muzyki

puszczanej nam w samochodach

by nauczyć nas co jest dobrej jakości

zlatując na ziemię

palcami dotykamy korzeni

wracamy do podstawowych czynności

mieszania w blenderach

sacrum i profanum

zagłuszamy tym

nasze wewnętrzne ogrody

nie dajemy się podporządkować

pod wieczną walkę

słońca z księżycem

i gdy przychodzi konfrontacja

godzin zmęczenia i ekstazy

podejmujemy arogancką decyzję

i w eter wypowiadamy

ostatnie zdanie

Bartosz Danisiewicz (ur. 2004) – debatant, obserwator, przyjaciel. autor tomiku poezji nie jestem słońce. Nagrodzony w X edycji konkursu „O Trzcinę Kortowa” za wiersz artefakty. Laureat II miejsca w ogólnopolskim konkursie Fundacji Olgi Tokarczuk na mowę noblowską za tekst pt. Okna. Chce zgłębiać nauki kognitywne, ale tak naprawdę jego jedynym celem jest by rozumieć jak największą część świata. W planach ma mieszkanie w nowojorskiej kamienicy i bycie szczęśliwym. Płytę Lorde Melodrama odtworzył ponad 400 razy. Klatkami ze swojego życia, poezją i screenami aktualnie słuchanej muzyki dzieli się na swoim Instagramie @bdanisiewicz.